Jan heeft het bijzonder druk met zijn studie en werk. Ik (Linda Evans) kan van hem niet verwachten dat hij tijd spendeert aan het maken van filmpjes, want hij heeft daarvoor geen tijd. Daarom worden resultaten die beschreven worden in de loop van het schooljaar alleen in tekst vermeld.
.
Resultaten
. De relatie met mijn ouders is totaal anders dan in het verleden. De onzekerheid die ik steeds voelde bij mijn ouders is er niet meer. Ik heb niet meer de goedkeuring en het respect van mijn ouders nodig, ik heb niet meer het gevoel dat ik mij moet bewijzen tegenover mijn ouders.
. Wanneer mijn ouders mij vroeger een bezoek brachten, had mijn moeder steeds onmiddellijk kritiek op mij van zodra ze binnenkwam. Ik werd daar heel geïrriteerd om en er was onmiddellijk een spanning tussen ons en een gespannen communicatie. Die kritiek is er niet meer.
Het contact tussen mij en mijn ouders is zoveel gemoedelijker en opener dan in het verleden. Mijn vader voelt zich veel meer op zijn gemak bij mij. Mijn vader is heel geïnteresseerd geworden in mij en hij denkt behoorlijk met mij mee i.v.m. met mijn toekomst. Terwijl hij vroeger alleen maar door mij geërgerd was. En mij steeds liet voelen dat ik een mislukkeling was, of dat ik fout was. Hij stelde goede vragen en ik was niet geïrriteerd hierover. In het verleden kon mijn vader ‘domme’ vragen stellen waar ik snel geïrriteerd van werd waardoor onze gesprekken vaak onplezierig verliepen.
Er is veel meer begrip en steun van mijn ouders voor mij.
. Ik heb verder ook nog tezamen met mijn familie het 45-jarig huwelijk van mijn ouders gevierd. Dit verliep heel ontspannen en plezierig. Ik heb een familiebijeenkomst nog nooit zo ervaren als gezellig en gemoedelijk.
. Ik krijg nu les tezamen met jongeren van 23 jaar.
Het omgaan met deze nieuwe groep studenten gaat leuk en ontspannen. Ze hebben mij onmiddellijk in hun groepje opgenomen. Dat heeft me heel erg verbaasd want dat is toch iets ongewoons in mijn leven. Ik voel me thuis in de groep.
. Ik krijg de laatste tijd regelmatig te horen dat met name jonge kinderen zich veiliger bij mij voelen en meer lachen bij mij dan bij anderen. Ik heb regelmatig van ouders gehoord dat kinderen bij mij niet zo in paniek raken en dat zich dat bij anderen wel voordoet. Dit was in het verleden ook al enigszins zo. Maar het is nog toegenomen.
. Ik heb minder plankenkoorts. Ik kan een stuk beter een voordracht geven. Ik kan redelijk goed iets presenteren voor een groep studenten of dokters. Ook als ik niet alles weet. Ik kan beter aanvaarden dat ik een fout maak in een leeromgeving. Nu heb ik de houding: als ik een fout maak, dan is het maar zo, dan leer ik ervan. Vroeger zou ik een voordracht niet gegeven hebben, of zou ik angst gehad hebben om voor dom aangezien te worden.
. Ik houd me niet meer bezig met het proberen voldoen aan de eisen en wensen van de anderen, ik kom veel meer op voor mezelf.
. Ik moet me niet meer bewijzen tegenover mezelf om mij goed genoeg te kunnen voelen. Nu ik geneeskunde studeer had ik het gevoel dat ik aan mijzelf moest bewijzen dat ik dat ook echt waard was, en dat gaf best stress. Ik moet mij wat dat betreft ook niet meer bewijzen, ik vind nu dat ik best wel verdien.
. Ik heb niet meer het gevoel dat ik allerlei dingen niet waard ben, zoals gezond mogen zijn en goed in mijn vel mogen zitten. Ik heb niet meer het gevoel dat als er dingen moeilijk gaan, dat ik dat verdiend heb.
. Ik ben open over veel dingen, vooral over liefde en seks. Vroeger kon ik spijt voelen over wat ik gezegd had, nu vind ik het niet meer erg, het houdt me achteraf niet meer bezig.
. Ik voel geen behoefte meer om te overdrijven als ik iets vertel.
. Ik heb geen angst meer om ernstig ziek te worden. Ik heb geen angst meer om alleen te blijven.
. Voor wat betreft mijn eczeem zijn er dit jaar nog kleine plekjes op mijn vingers en ellebogen. De hevige jeuk op mijn scheenbeen is zogoed als verdwenen, het is er nog lichtjes. Er is nog een klein plekje in mijn liezen. Er bevindt zich echter een grote, vurige ‘eczeemachtige plek’ op mijn linker onderbeen. Vorig jaar was er zo’n plek op mijn rechter onderbeen. Deze grote plekken op mijn onderbenen doen zich voor sedert de start van de LTA therapie.
In september was het eczeem op mijn vingers weer opgekomen zoals ieder jaar. Intussen zijn het nog slechts kleine plekjes. In augustus heb ik ook een opflakkeren van eczeem gehad (is nog nooit gebeurd in augustus). Dit is weer voorbijgegaan.
. Ik heb geen last meer van gespannen schouderbladspieren. Ik had regelmatig kramp in mijn kuiten tijdens het slapen of tijdens het ontwaken. Dit is verminderd.
. Ik slaap beter. Ik slaap rustiger, ik slaap meer ontspannen en dieper. Ik ben minder aan het denken in mijn slaap, ik ben in mijn slaap niet meer aan het werk of aan het leren. Ondanks het feit dat ik beter slaap, ben ik nog altijd moe.
.
Lijst met probleempunten eind november 2007
Met de start van het tweede academiejaar steken een aantal nieuwe probleempunten de kop op. Jan heeft ook nog een aantal probleempunten vastgesteld die bij de start van de therapie een jaar geleden niet opgemerkt waren.
. Vanaf dit jaar volg ik de reguliere geneeskunde opleiding. Ik krijg les tezamen met de studenten geneeskunde van het vierde jaar.
Dit jaar is best zwaar, bijna nog zwaarder dan vorig jaar. Overdag moet ik naar de universiteit voor college en naar een klinisch trainingscentrum voor het aanleren van praktische vaardigheden. Zoals het leren lichamelijk onderzoek doen, leren afnemen van een anamnese, leren gebruiken van een stethoscoop, leren afnemen van bloed, plaatsen van een infuus, leren hechten …
‘s Avonds studeren van 17.00 – 22.00 en in het weekend werken. Werken en studeren en steeds weer een opdracht af moeten hebben zetten mij onder druk.
. Er zijn voortdurend opdrachten die moeten voorbereid worden. Ik heb helaas zeer weinig tijd voor het voorbereiden van tentamens. Dit baart me zorgen. Hoe zal ik het klaarspelen om voor mijn tentamens te slagen als ik bijna geen tijd heb om te studeren ? Ik voel me opgejaagd omdat in mij in korte tijd dingen eigen moet maken. Ik ben bang om te weinig tijd te hebben om alles goed onder de knie te krijgen.
Ik ben bang dat ik het uiteindelijk niet zal kunnen volhouden. Vorig schooljaar had ik vaak ‘s avonds rust, nu heb ik dit op bijna geen enkel moment meer. Ik raak hierdoor meer gestresst en geïrriteerd. Ik baal ervan dat mijn leven alleen maar werken en studeren is met verder geen enkele vorm van leuke ontspanning of romantiek.
. Bij de start van het nieuwe academiejaar heb ik gemerkt dat ik veel van de leerstof van vorig jaar vergeten ben. Ik moet nog langer leerstof kunnen onthouden.
. Als ik tijdens een les moet antwoorden op vragen van een professor, dan krijg ik een black-out. Ik weet even totaal niets, heb even wat tijd nodig om te herstellen, en daarna kan ik mij enigszins de informatie herinneren.
. Ik ervaar het als moeilijk om tijdens overdrachten en besprekingen niet overdonderd te worden door alle gepresenteerde kennis en gevraagde kennis. Ik sta onder stress door de gedachte dat ik alle kennis moet beheersen of moet kunnen onthouden of kunnen begrijpen. Ik heb angst dat ik het niet zal kunnen onthouden of het niet goed zal weten. Ik kan hierdoor nog erg gestresst raken en dan kan ik niet goed meer denken.
. Ik voel angst om niet te kunnen voldoen aan de eisen die van mij gesteld worden. Ofwel een angst dat patiënten, artsen, verpleegkundigen in mij teleurgesteld zullen zijn of boos zullen zijn op mij of in gevaar zullen zijn door een mogelijk gebrek aan kennis en kunde bij mij.
. Mijn onzekerheid bij het uitvoeren van vertrouwde taken is in de loop van het laatste jaar verbeterd. Voor nieuwe dingen ben ik echter nog altijd heel onzeker en innerlijk gespannen. Vooral als ik iets nieuws moet leren dat een zekere vaardigheid en kunde vereist. Ik ben bang dat ik iets fout zal doen en ervoor berispt zal worden. Ik heb angst dat ik niet zal weten wat ik moet doen.
Ik ben niet erg handig en ik ben niet erg handig met gereedschap.
. Wanneer ik tijdens de trainingen een praktische vaardigheid moet leren, zoals het leren de hartslag voelen op diverse plaatsen in het lichaam, dan ben ik van te voren al zenuwachtig en verkrampt. Ik heb angst dat het niet zal lukken, dat ik het niet zal kunnen. Ik denk op voorhand dat ik de hartslag toch niet zal voelen en ik ben bezig met wat de ander er wel van zal zeggen.
Dat maakt dat ik veel aan het klungelen ben bij praktijkoefeningen. Ik blijf klungelen bij het inbrengen van een infuus, bloed afnemen en hechten. Ik merk dat ik snel geblokkeerd raak als ik even het licht niet zie en niet weet hoe ik het aan moet pakken. Ik voel me dan een echte kluns. Ik merk dat mijn medestudenten alles veel sneller onder de knie krijgen. Ik ben te gestresst en geforceerd en heb te weinig zelfvertrouwen. Ik maak me er te druk over als ik iets niet snel onder de knie krijg. Het grootste deel van de studenten zijn zo losjes en vol zelfvertrouwen, dat ik daar ik met ontzag en bewondering naar kijk. Ik leer veel van hen, maar ik merk weer hoe verkrampt en onhandig ik kan zijn.
. Bij het oefenen van voeren van gesprekken met een patiënt ben ik te perfectionistisch, verlies ik snel de structuur van het gesprek, stel ik de vragen te omslachtig. Dit omdat ik bang ben dat ik te bot, te direct of onduidelijk zou zijn. Ik ben bang om onzinnige dingen te zeggen, (klopt het wel wat ik zeg?). Door die onzekerheid of het wel zinnig is wat ik zeg, verlies ik de controle over wat ik moet zeggen en zeg ik lukraak dingen. Ik heb moeite met het aanbrengen van structuur in mijn denken, praten en schrijven.
Wat ook opvalt is mijn gebrek aan kennis en klinisch redeneren. Klinisch redeneren is denken wat er allemaal medisch aan de hand kan zijn bij een patiënt. Mijn geheugen laat me dan in de steek of ik klap dicht wanneer een arts mij een vraag stelt.
. Ik heb in het algemeen in communicatie met mensen een probleem dat ik niet weet wanneer ik moet reageren of dat ik weet niet wat ik moet zeggen. Wat mij altijd al opviel is dat andere mensen veel gemakkelijker en meer praten dan ik, en altijd meer te vertellen hebben dan ik. Ik kan niet altijd reageren op wat gezegd wordt, omdat ik niet weet wat te zeggen en omdat ik angst heb om iets verkeerds te zeggen. Ik kan mij moeilijk uitdrukken, ik kan moeilijk uitdrukken wat ik wil en wat ik voel.
. Op bijeenkomsten ben ik vol bewondering over hoe een aantal jongere studenten vol zelfvertrouwen en prima taalgebruik, met humor zaken voor een grote groep kunnen presenteren en daarbij veel meer kunnen vertellen over een onderwerp wat ze net daarvoor hadden gezien dan ik. Ik merk dat ik dan negatief reageer naar mijzelf toe omdat ik dat niet kan en wel zou moeten kunnen.
. Alhoewel dit al enigszins verbeterd is, heb ik nog moeite met het voelen van liefde voor een ander, en het tonen en geven van liefde aan een ander.
Deze problemen i.v.m. liefde en communicatie remmen mij in het contact met anderen en in het in relatie/contact treden met een ander.
. Ik kan mij door het contact met zieke mensen of andere hulpbehoevende mensen behoorlijk uitgeblust voelen. Ik heb het gevoel dat mensen energie bij mij wegzuigen alsof ze een pijnlijn naar mij toe leggen om energie af te tappen. Of anders lijkt hem mij dat ik energie moet weggeven ten koste van mezelf.
. Als er een vrouw in mij geïnteresseerd is, is dat nogal eens iemand die het heel moeilijk heeft en die in mij haar grote redder ziet. Ik heb ook vaak het idee gehad dat alleen kinderen en bejaarden mij leuk vinden.
. Ik kan me niet diep ontspannen of ergens van genieten. Wanneer anderen uitgaan en van dingen genieten, zit ik meestal alleen thuis. Zonder liefde of vriendschap in mijn leven. Het leven is best eenzaam zo.
. Ik richt me teveel op wat ik mis in mijn leven, en op wat niet goed is. I.p.v. dankbaar en vreugdevol te zijn over wat ik wel heb en over wat ik heb bereikt.
. De dingen lopen nogal eens fout als ik iets wil aankopen. Als ik b.v. boeken bestel dan maakt de boekhandel de een of andere fout waardoor ik een bestelling niet krijg of een korting verlies. Ik moet er dan achteraan om de fouten te herstellen, wat veel tijd en energie kost. Ik kan me hier geweldig druk over maken. Ik verlies geld door vergissingen van een ander.
. Ik heb de laatste maanden regelmatig last van fluiten in mijn oor. Ik hoor dan constant fluittonen.
Ik heb een aantal keer voor opleiding in de operatiekamer gestaan. Na een aantal uren gingen mijn oren dicht zitten (zoals je kunt hebben bij diep duiken en in een vliegtuig bij stijgen en landen). Ik hoorde weinig meer, mijn stem was helemaal vervormd en hard, en het was net of ik van de buitenwereld afgesloten raakte. Ik kon niet goed meer volgen wat er om mij heen gebeurde en ik klapte dicht.
De helft van de tijd dat ik in de operatiekamer aanwezig ben zitten mijn oren dicht (vooral linkeroor) en ben ik niet meer in staat om te communiceren. Heel vervelend !
. In september was ik neusverkouden en had ik keelpijn. Dit zijn de gebruikelijke klachten die zich voordoen in de herfst.
. In de loop van de maand augustus is er een heropflakkering geweest van zaken die al beter waren. Ik maakte mij veel zorgen om geld (of ik genoeg zou kunnen werken in de toekomst en of ik de komende jaren financieel zou toekomen). Depressieve gevoelens kwamen terug. Gevoelens van eenzaamheid, fatalistische en pessimistische gedachten staken de kop op. Ik was weer wat gemakkelijker gefrustreerd, ik had weer wat meer buikpijn door de stress. Ik voelde weer frustraties rond niet aantrekkelijk zijn voor vrouwen. Ik was bang dat ik het komende jaar de leerstof niet zou kunnen onthouden en vaak dingen niet zou weten wat mij in verlegenheid zou brengen … Ik had angst voor de stages in het ziekenhuis die zouden komen (dit was snel weer beter, Linda zegt mij dat dat komt doordat patronen die geactiveerd worden onmiddellijk vanzelf afgepeld worden na voldoende uren therapie gekregen te hebben).
De laatste weken van augustus had ik veel last van mijn rug. Zo erg dat ik bijna niet meer kon werken. Dit was verbonden met de zorgen die ik mij maakte over geld. Patronen i.v.m. geld (zoals angst om geld tekort te hebben, en patronen die ideeën inhielden zoals: ‘je hebt net niet genoeg’, ‘armoede’ …) waren in mijn rug opgeslagen en veroorzaakten de pijn. Deze patronen werden met de therapie afgebroken en daarna was mijn rug weer beter.
. Ik was gespannen, verkrampt en angstig voor de eerste schooldag op 3 september. De twee eerste weken van het schooljaar was ik bijzonder nerveus en had ik grote angst.
Ook in oktober was ik nog angstig, onzeker, gespannen. Ik had weer meer last van mijn maag en darmen door de spanningen (oprispingen, winderigheid, onrustige darmen). Ik had veel last van spanningshoofdpijn.
Dit gaat nu allemaal weer beter.
. Na een moeilijke start durf ik nu meer initiatief te nemen en meer controle over de situatie te nemen. Ik trek hierdoor meer bezigheden op de afdeling naar me toe. Ik krijg meer greep op de dingen. Ik durf meer vragen te stellen en ga gericht aan het oefenen van vaardigheden.
. Ik heb nu toch meer zelfvertrouwen. Ik weet dat ik niet slechter of minder ben dan mijn medestudiegenoten. Het contact met hen verloopt moeiteloos en heel plezierig. Ik krijg positieve feedback van ouders, artsen, collega’s.
