November 2009 eerste contact met Linda Evans
Ik ben Emmanuela. Ik was op het internet aan het surfen en ik kwam terecht op de website over de LTA therapie. Ik zag het aanbod ivm gratis therapie in ruil voor het voorstellen van de behandeling op haar website. Ik was heel geïnteresseerd. Ik heb haar gebeld, ze heeft me het een en ander uitgelegd. Ik heb de vragenlijst ingevuld en deze naar haar gemaild. Daarna was er een testbehandeling. Wij hebben elkaar niet ontmoet, we hebben telefonisch contact gehad.
Introductie
Ik ben Emmanuela. Ik ben 36 jaar. Ik ben in 1974 in Chili geboren en ten gevolge van de politieke situatie toen zijn mijn ouders naar België geëmigreerd midden 1975.
Ik ben beginnen dansen toen ik 5 jaar was en heb dat tot mijn 13de gedaan. Dansen was mijn leven, ik had talent en wilde later ook als balletdanseres werken. Ondanks mijn talent, ben ik niet geslaagd voor de examens van een balletschool voor professionelen omdat mijn fysiek niet juist was (te gespierd, te breed).
Ik heb me nooit ingezet voor school, het boeide me niet en ik wilde andere dingen gaan doen als tiener (vooral feesten en weg van huis zijn om de wereld wat te verkennen). Ik kon er mezelf niet toe brengen om te gaan zitten en te studeren, of om ook maar iets voor school te doen, zoals taken, spreekbeurten, ik stak er totaal geen energie in. Studeren voor examens was hooguit het studiemateriaal even doorlezen en zelfs dat is maar sporadisch gebeurd. Met als gevolg dat ik mijn diploma van het secundair onderwijs niet gehaald heb.
Toen ik 21 was kreeg ik mijn zoon. Mijn toenmalige relatie was stabiel, we waren al 3 jaar samen. We braken echter wel toen ik 24 was.
Mijn vader overleed toen ik 23 was, ik vond dat heel erg.
Ik heb allerhande jobs gedaan, maar mijn interesse in de cosmetica maakte dat mijn omgeving mij telkens vroeg waarom ik niet iets in die richting deed om mijn brood te verdienen.
Toen ik het op een gegeven moment zo beu was om op een kantoor te werken, heb ik besloten om schoonheidszorgen te gaan studeren en te stoppen met dat kantoorwerk.
Ik ben schoonheidszorgen in avondonderwijs gaan volgen en heb vele verschillende cursussen massage en reflexologie gevolgd.
Ook hier heb ik mezelf niet tot echt studeren kunnen aanzetten.
Het getuigschrift in schoonheidszorgen heb ik niet behaald, maar wel dat in verschillende massagevormen en reflexologie.
Ik heb een aantal jaren als schoonheidsspecialiste en masseuse gewerkt, wat wel leuk was en ik was ook goed in mijn job, maar ik heb altijd een gevoel van twijfel gehad of ik dit wel voor de rest van mijn leven wilde doen.
Vorig jaar ben ik met de gedachte beginnen spelen om te gaan studeren. Rond die periode (februarie-maart) begon ik veel pijn in mijn vingers, polsen, ellebogen en schouders te krijgen (van het masseren). Voor mij was dit een teken, ik zou iets anders moeten vinden om te doen. In augustus wist ik dat ik biologie wilde studeren en ik heb dan stappen ondernomen om mij in die richting te helpen.
Mijn zoon is een tweetal jaar geleden beginnen puberen, onze relatie is er een vol spanning en onenigheden en conflicten. Hij woont sinds september jongstleden bij zijn vader.
Mijn relatie met mijn moeder is er een geweest met vele conflicten, omdat zij dominant was en vond dat ik de dingen op haar manier moest doen en ik niet het type ben dat zwijgzaam volgt. Tegenwoordig is onze relatie goed, ik denk dat de grote afstand daar wel een rol in speelt (ze woont nu in Chili).
Probleembeschrijving Emmanuela
. Toen ik in het secundair onderwijs zat lukte het mij niet om te studeren. Ik stelde het studeren eindeloos uit en ik kon me heel moeilijk concentreren. Van studeren kwam er niets in huis. Ik heb dan ook mijn diploma van het secundair onderwijs niet gehaald.
Ik zou graag met een opleiding biologie starten aan de universiteit van Antwerpen. Ik moet eerst nog drie jaar studeren in het volwassenen onderwijs om mijn diploma van het secundair onderwijs te behalen, vooraleer ik met deze opleiding kan starten.
. Ik twijfel aan mijn intelligentie en ik heb minderwaardigheidsgevoelens over mijn intelligentie als ik denk aan de studies die ik wil doen. Ik denk dat ik dommer ben dan anderen, dat maakt me onzeker. Vooral bij mensen die hogere studies hebben gedaan. Ik mis het vermogen om het totaalbeeld te zien of verder te denken dan wat er op dat moment zichtbaar is. Ik voel mij minderwaardig als ik aan mijn ouders denk, beide academici. Of aan mijn zoon die hoogbegaafd is. Of als ik denk aan alle begaafde studenten in de wereld. Ik vertel mezelf dan dat ik nooit zal slagen, wordt dan hypernerveus en angstig, prop mezelf vol eten en doe dan van alles behalve het geplande. Dit is een groot probleem en het houdt me dagelijks bezig.
. Ik heb het moeilijker om het academisch Nederlands te begrijpen, ik moet het dan een keertje meer lezen. Ik kan me heel moeilijk concentreren tijdens het studeren. Als het me lukt om te concentreren dan lukt het me ook om te memoriseren. Ik studeer desondanks te traag, ik kan niet snel genoeg memoriseren. Ook is het zo dat ik het studeren eindeloos uitstel. Dit is al mijn ganse leven een groot probleem en heeft ertoe geleid dat ik geen diploma van secundair onderwijs gehaald heb. Ik voel echt dat ik geblokkeerd ben om te studeren. Het is frustrerend, want hoe paradoxaal het ook klinkt: ik studeer graag. Ik heb aanleg voor talen maar niet voor wiskunde, fysica en chemie. Als ik biologie wil studeren zijn dat vakken die belangrijk zijn. Ik voel me onzeker maar wil het echt proberen.
. Ik vind mezelf niet mooi en niet aantrekkelijk, wel dik en lelijk, ik voel mij niet sexy. Ik weeg 61 kg en ben 1m57cm. Ik schaam me voor mijn lichaam, vooral in het bijzijn van mijn partner. Ik heb dit dagelijks, ik creëer daardoor een afstand naar mijn partner toe.
Ik voel me altijd zo. Het maakt me verdrietig. Ondertussen ben ik dat gevoel gewoon geworden. Ik heb minderwaardigheidsgevoelens over mijn uiterlijk, telkens als ik geconfronteerd word met andere vrouwen die volgens mij wel mooi zijn. Dan sluit ik me op in mezelf en creëer een afstand tussen mij en mijn partner. Dan vraag ik om bevestiging met de vraag “Vind je me nog aantrekkelijk?” of “Houd je nog van mij?”. Ik vertel mezelf dan dat vanwege mijn 36 jaar het normaal is dat je aan schoonheid en aantrekkelijkheid verliest, en dan wil ik het liefst naar sigaretten en eten grijpen. Ik denk dat mijn partner het niet meent wanneer hij zegt dat hij me aantrekkelijk, sexy en mooi vindt en ga ik makkelijk denken dat hij naar andere vrouwen verlangt.
. Ik heb de neiging om te veel te eten, zelfs al is mijn maag vol met als gevolg dat ik me dan ziek ga voelen, ik eet graag zoete dingen.
. Ik voel me minderwaardig ten opzichte van de hele wereld over het feit dat ik geen zelfdiscipline heb. Dit is een dagelijkse zorg en de ene dag berust ik erin en denk dan dat het dan maar zo moet zijn en de andere dag grenst mijn stemming aan wanhoop en een angstaanval. Ik mis discipline en doorzettingsvermogen. Wanneer ik aan iets begin is dat vol goede moed, maar twijfel, angst en een negatief zelfbeeld ondermijnen al snel die plannen en de daarbij horende acties. Ik ben iemand die wel capaciteiten heeft maar niets tot een succesvol einde brengt.
. Ik ben zéér onzeker. Dikwijls denk ik dat de mensen denken dat ik lelijk ben, of dat ik dom ben. Ik weet dat ik capaciteiten heb maar het lukt me niet om ze te ontplooien. Ik denk dikwijls nadat ik met iemand een conversatie heb gehad dat die persoon wel zal denken dat ik dom ben. Ik ben zeer onzeker over mijn uiterlijk. Ik ben dagelijks onzeker bij mijn partner of wanneer ik mij buitenshuis bevind. Dan wil ik mezelf onzichtbaar maken terwijl ik dan toch wens om mooi, verfijnd en aantrekkelijk te zijn. Dat laat me denken dat ik niet echt gewenst ben en eigenlijk is dat wel zo omdat ik dan niet gewenst ben door mezelf. Dan ben ik meer gesloten, in de onmogelijkheid om echt te genieten, met de neiging om troost te zoeken in dingen zoals eten en roken.
. Ik ben zeer onzeker over mijn intelligentie en zelfdiscipline. Elke dag weer, wanneer ik het nieuws zie, bij hoogopgeleide mensen, wanneer ik met mijn zoon of moeder praat (mijn vader is overleden), wanneer mensen me over hun successen vertellen. Ik bewonder hen dan en vertel mezelf dat ik ook succesvol wil zijn en dan liefst op alle vlakken.
. Ik heb een verlammende faalangst. Om te beginnen wanneer ik moet studeren. Dan ben ik heel zenuwachtig, dan vertel ik mezelf voortdurend dat ik niet efficiënt genoeg studeer, dat het me op deze manier nooit zal lukken. En dan denk ik dat te zenuwachtig ben en ik stel het studeren dan uit tot het eigenlijk te laat is en dan zeg ik ‘zie je wel? Je kunt het niet.’
Wanneer ik een examen heb lukt het me niet om juist te uiten wat ik wil zeggen of vergeet ik de helft te vermelden terwijl ik het wel weet.
Telkens als ik iets doe dat moet lukken voel ik dat de faalangst me zodanig beïnvloedt dat ik wat belangrijk is niet goed doe of gewoon niet doe.
. Ik zou aan mezelf, mijn moeder en mijn zoon willen bewijzen dat ik wel discipline heb en intelligent ben.
. Er zijn een aantal dingen die ik mij erg aantrek. Ruzie met mijn zoon trek ik me hard aan, daar pieker ik enkele uren over. Wanneer ik denk dat mijn partner mij niet aantrekkelijk vindt, maar eerder afstotend, kan het wel eens zijn dat ik er enkele uren over kan piekeren of zelfs niet kan verdragen dat hij me eventjes aanraakt of een zoen geeft. Deze reactie wordt steeds afgewisseld met doen alsof het er niet is, het negeren van deze gedachten en dan ga ik maar weer wat eten om te compenseren.
. Ik pieker heel veel. Ik ben bijna voortdurend aan het piekeren over studeren en dit heeft een nefast effect op het studeren zelf juist omdat ik mijn tijd verspil met piekeren in plaats van studeren. Ik denk dan dat ik het niet kan (studeren). Ik pieker erover dat ik alles wat de leerstof me te bieden heeft voor 100% wil kennen. Ik pieker erover als het dan toch gelukt is om te leren dat ik het niet op de juiste manier kan vertellen. Ik pieker erover dat het me op deze manier nooit zal lukken.
Wanneer ik niet over de studies pieker, maak ik me zorgen over hoe fout ik wel eet, pieker ik erover dat ik mezelf vervuil door mijn slechte eetgewoontes en dan zie ik mezelf als vuil en afstotelijk wat dan weer leidt naar piekeren ivm mijn partner - toch normaal dat hij me dan niet aantrekkelijk vindt? – en dat ik er toch eens iets aan moet doen.
. Momenteel voel ik mij steeds ongelukkig. Ik heb het gevoel dat ik niets nuttigs met mijn leven doe. Ik wil iets doen om het leven (de aarde met alles wat leeft) van dienst te zijn en niet enkel het alledaagse van goede daden doen.
. Ik ben snel ontmoedigd. Een opmerking van iemand kan mij uit evenwicht brengen en mij doen twijfelen en mij van koers doen veranderen. Als er iets tegengaat, ben ik boos op mezelf dat ik het beter had moeten doen, bijvoorbeeld dat ik mij niet goed genoeg op de examens heb voorbereid. Ik voel me dan erg ontmoedigd en ik moet dan in mezelf kracht gaan zoeken, en de grootste moeite doen om niet op te geven.
. Ik panikeer als ik aan mijn leven denk, wat ik eigenlijk nog zou willen doen. Dan begin ik te denken dat ik al 36 ben, niet slim genoeg ben, geen geld heb en zie ik dan mezelf als een zielig oud vrouwtje in de toekomst, die enkel mislukkingen op haar curriculum vitae heeft. Dat maakt me erg zenuwachtig, dan krijg ik pijn in mijn hartstreek (een vorm van hyperventilatie volgens de dokter), zelfs nu terwijl ik dit schrijf voel ik de spanning in mijn lichaam.
. Ik heb erge last van premenstruele stress, mijn partner voelt dit het ergst. Dan ben ik heel prikkelbaar. Maar omdat ik niets of niemand wil schaden (niet van nature, ik ben een boeddhist) probeer ik dat niet te uiten. Maar de frustratie zit er dan nog wel wat dan maakt dat ik dan toch weer afstand neem van de mensen in mijn buurt.
. Ik erger me eraan als anderen onbeleefd zijn, een tekort aan respect hebben of wanneer ik merk dat iemand van wie ik houd een bepaald inzicht mist.
. Ik heb schuldgevoelens naar mijn zoon toe. Ik denk dat ik geen goede moeder ben, dat ik teveel bezig ben geweest met zelf beter te worden waardoor ik mijn zoon niet genoeg liefde heb gegeven. Dit gevoel is altijd aanwezig, het drukt letterlijk op mijn hart (wanneer het dragelijk is). Dan doe ik verder met wat ik aan het doen ben, dit is overdag. ‘s Nacht krijg ik het gevoel dat mijn hartstreek aan het scheuren is (dat zijn de minder dragelijke momenten), dit gaat gepaard met tranen. Ik vind het spijtig dat ik het dominante patroon van mijn moeder ten opzichte van mij heb overgenomen ten opzichte van mijn zoon met een enorme vervreemding/ kloof tussen mij en mijn zoon als gevolg.
. De relatie met mijn zoon zit helemaal fout, hij keert zich volledig van mij af, wil me niets vertellen, heeft totaal geen interesse in wat ik te vertellen heb. Toen mijn zoon nog bij mij leefde was hij was voortdurend zeer negatief t.o.v. mij en alles wat ik deed. Ik had en heb nog steeds het gevoel dat hij me zou benadelen daar waar hij kon.
. Ik heb er spijt van dat ik niet gestudeerd heb toen ik jonger was. Alhoewel ik toen niet zou hebben geweten wat ik had moeten doen. Er is altijd een sluimerend gevoel aanwezig van spijt en ontevredenheid met mezelf in het algemeen.
. Ik heb veel verdriet, diep vanbinnen. Eigenlijk voel ik me diep ongelukkig. Ik ben meer verdrietig (90%) dan blij (10%), dat is gewoon een overheersend gevoel. Wanneer ik blij ben, is het omdat ik het verdriet gewoon even vergeet. Dit verdriet is intens en altijd aanwezig. Omdat ik moet functioneren is het niet mogelijk deze altijd toe te laten maar ‘s nachts komt het boven. Ik heb ook verdriet om wie ik ben en om de problemen met mijn zoon. De kloof tussen mijn zoon en mij is voor mij heel erg. Mijn zoon woont sinds enkele maanden bij zijn vader en gedraagt zich alsof hij me haat. Ik ben me ervan bewust dat hij zich door de puberteit heel slecht voelt en dat zijn gedrag naar mij toe mede door mij veroorzaakt is doordat ik in het verleden te streng ben geweest en veel afwezig was om te werken of om te pogen ons leven te verbeteren, zodat we geen nauwe band hebben. Ik schaam mij om de situatie met mijn zoon.
. Ik heb een aantal angsten. Mijn grootste angst is te blijven zoals ik nu ben. Ik ben ook bang dat mijn zoon op het verkeerde pad terecht zal komen, ik ben bang dat ik niets goeds voor deze planeet zal kunnen doen. Deze angsten duiken soms op tijdens het piekeren. Eerst komt dat angstig gevoel op, gevolgd door bijna in paniek geraken, dan het gevoel dat ik ineenkrimp om eraan te ontsnappen, dan het besef van waar ik inzit, gevolgd door de gedachte dat dit nergens goed voor is en dat ik diep moet ademen en dat ik vertrouwen moet hebben in de goede afloop.
. Ik ben soms snel geïrriteerd. Ik word kwaad wanneer ik bijvoorbeeld iets tegen mijn partner zeg en hij nog geen seconde later net het tegenovergestelde doet van wat ik net vroeg. Bijvoorbeeld: (ik ben een zoetebek), hij :”wil je honing in je thee?”, ik: “nee, dank je”, hij maakt de thee en doet er toch honing, bij: “want eigenlijk is dat toch wat je wil?”, ik: “nee, helemaal niet” met stilte en afstand als gevolg, zo zijn er tal van voorbeelden. Dat is iets dat al vanaf het begin van onze relatie speelt en het irriteert me enorm.
. Ik ben ongeduldig, dat wat ik nu wil, had ik gisteren al moeten hebben.
. Ik heb perioden waarin ik zeer zwaarmoedig ben, mezelf afvraag waarom ik leef (ik doe toch niets goed), dan wil ik liever sterven. Als ik zo’n periodes heb, rook ik veel en eet ik veel. Sedert ik het idee kreeg dat ik biologie (de studie van al wat leeft) wil studeren en plannen begon te maken om dat daadwerkelijk te doen is dat gevoel wat geminderd.
Door de twijfel aan mezelf (mijn capaciteiten) en het denken dat ik toch nooit iets van mijn leven zal kunnen maken kan de zwaarmoedigheid de kop opsteken. Met als gevolg dat ik op dat moment alles opgeef.
. Ik maak er mij zorgen over dat mijn studieproject zal falen. Soms denk ik dat het me zal lukken dus ga ik er dan helemaal voor (met stress) en andere dagen denk ik dat ik het niet zal kunnen en stress ik dan ook. Ik maak mij er ook zorgen over dat ik niet genoeg geld zal hebben, dat mijn zoon op het verkeerde pad zal terecht komen. Ik maak er mij zorgen over dat ik op dit moment op mijn beste ben en nooit beter zal worden. Mijn studie-project en zoon zijn dagelijkse zorgen, eender welk moment komen deze kwesties in mij op.
. Ik voel me niet begrepen door mijn partner. Dat is iets dat ik niet zeg, ik voel me daardoor eenzaam. Het gevolg is dat er ook een kloof tussen ons is. Volgens hem is dat niet zo, maar ik vind van wel. Er zijn wel eens momenten dat ik me echt heel eenzaam voel, vooral wanneer ik denk dat ik bij mijn partner niet terecht kan met mijn diep verdriet.
. Ik heb graag dat mensen een positieve indruk van mij hebben, maar niet in overdreven mate. Vooral bij mensen van wie ik hou of die ik op een of andere manier belangrijk vind, wil ik een positieve indruk maken.
. Uiterlijk lijk ik de rust zelf, maar innerlijk ben ik zeer onrustig door de zorgen om mijn studie-project, mijn zoon, mijn huis, mijn financiële situatie, mijn neiging tot ongezonde verslavingen (roken, eten). De gedachte dat ik maar niet beter word, maakt dat ik innerlijk erg onrustig ben. Met als gevolg het grijpen naar sigaretten en voeding. Ik ben heel dikwijls gespannen.
. Meestal is het zo dat wat moét gedaan worden of hoognodig moet gedaan worden mij een gevoel van tegenzin geeft.
Zoals het huishouden doen bijvoorbeeld, dat gaat heel moeizaam. Meestal gaat het helemaal niet, ook weer gevolgd door frustratie, eten, roken enz. Ik heb dan ook een poetsvrouw moeten inschakelen.
Wanneer er écht gestudeerd moet worden, voel ik een gewicht dat letterlijk op mij drukt met als gevolg dat het studeren mij erg veel moeite kost. Met frustratie, eten, negatief denken (over mezelf) enz als gevolg.
Het valt me meestal zwaar om mijn moeder op te bellen, het is moeilijk is om de telefoon vast te pakken om te bellen. Ik weet niet waarom dit zo is, eens we aan het praten zijn gaat het wel (zij woont momenteel in Zuid-Amerika).
. Mijn vriend zegt dat ik geen kritiek verdraag. Wanneer er kritiek is, laat ik het graag bezinken, ik denk niet dat ik geen kritiek kan verdragen. Mijn zoon zegt dat ik dom ben en vindt alles wat ik doe dom, en vindt dat ik niets van mijn leven heb gemaakt en dat ik geen goede moeder ben. Dat is pijnlijk en dan denk ik meestal dat hij gelijk heeft.
Mijn partner zegt dat ik het wel kan en dat ik wel een mooie, aantrekkelijke vrouw ben. Ik vind het lief dat hij dat zegt, maar vind het moeilijk om hem te geloven.
Mijn beste vriendin zegt dat ze in mij gelooft en dat ik de kwaliteiten heb om er te komen. Wanneer ze dat zegt, hoop ik dat ze gelijk heeft.
. Ik heb veel stress die door mezelf veroorzaakt werd, door mijn gedachten van niet te zijn zoals ik zou willen zijn en dat ik er eindelijk eens iets aan zou moeten doen. Stress voel ik sterk in mijn lichaam, in mijn schouders en rug, de spanning maakt dat ik wil eten of roken.
. Ik heb het heel moeilijk om voedsel te delen dat ik lekker vind, dat merk ik als mijn partner wil proeven. Dan verkramp ik een fractie van een seconde, hij merkt dat ook, we lachen er altijd om, en ik denk dan dat ik eraan moet werken.
. Ik heb de neiging om bazig en autoritair te zijn, ik wil graag dat de dingen op mijn manier gebeuren. Ik ben me er al lang van bewust en dus wanneer dit patroon de kop op steekt, adem ik eens diep en laat het dan los indien andere manieren echt beter zijn.
. Mijn gedachten staan zelden of nooit stil.
. Soms kan ik mij moeilijk uitdrukken, vooral wanneer het een belangrijk gesprek is zoals een examen. Mijn zinsbouw is dan niet juist, ik vergeet dan belangrijke dingen te vermelden enz.
. Ik kan mezelf moeilijk vergeven dat ik niet gestudeerd heb toen ik jong was (alhoewel ik denk dat ik er toen niet rijp voor was) en dat ik geen sterke band met mijn zoon heb kunnen opbouwen.
. Ik ben erg van mezelf bewust (ben met mezelf bezig). Ik ben niet erg in andere mensen geïnteresseerd, ik vind dat ik zelf eerst beter moet worden. De problematiek in de wereld houdt me desondanks bezig en ik wil graag iets doen om aan een betere wereld bij te dragen.
. Ik ben te streng voor mezelf, ik wil het beste uit mezelf halen, ik wil het beste zijn van mezelf en ik heb dat ook overgebracht op mijn zoon. Hij is hoogbegaafd en dus vond ik dat hij minimum 80% moest halen op zijn rapport op school. Ik weet niet of de kloof die er tussen ons is een gevolg is van die strengheid.
. Mijn moeder hoor ik tegenwoordig alleen maar aan de telefoon. Zij is een zeer dominante sterke vrouw. Vermits ik zelf vrij dominant van nature ben, heeft dat altijd gebotst, ondertussen aanvaardt ze me beter, maar ik denk dat indien de afstand er niet was (zij woont momenteel in Chili) we veel conflicten zouden hebben. Ze levert altijd kritiek op me, stelt vragen waar ik eigenlijk geen antwoord (althans niet in detail) op wil geven omdat ik toch weet dat er alleen maar kritiek op zal volgen met een lijst van “wat ik zou moeten doen”. Wanneer we een gesprek hebben, lijkt het dikwijls op een monoloog van haar kant, en wanneer ze me een vraag stelt onderbreekt ze me telkens als ik antwoord probeer te geven.
. Mijn partner is een hele lieve man die het goed met me voorheeft maar vrij vaak heb ik de indruk dat hij me niet hoort wanneer ik iets zeg, of is het misschien dat hij me niet erg serieus neemt, ik kan het niet echt goed beschrijven. Hij onderbreekt me ook telkens wanneer ik op gestelde vragen antwoord geef of wanneer ik mijn verhaal doe over iets. Hij stelt me soms een vraag en luistert dan niet naar mijn antwoord.
Als ik zo stil sta bij mijn relaties zie ik dat wat ik te zeggen heb niet van belang lijkt te zijn.
. Ik ben niet succesvol, als moeder heb ik gefaald, als student vrees ik te falen, ik voel dat ik in niets succesvol ben.
. Het is zo dat ik al ontelbare malen gedacht heb: “en nu begin ik met een frisse start” (met yoga, studeren, gezonde voeding) en er telkens weer faal, mezelf verwijt als het niet lukt. ‘t Is eigenlijk een vicieuze cirkel, en dan zit ik weer met een afschuwelijk zelfbeeld en rook ik en eet ik.
. Ik maak domme fouten bij wiskundige bewerkingen, echt domme, domme fouten. Bijvoorbeeld in een bewerking iets verkeerd optellen, waardoor dan je hele uitkomst fout is. Dan vraag ik me af hoe dat kan en ga ik natuurlijk aan mezelf twijfelen, nog maar eens.
. Ik val tegenwoordig moeilijk in slaap, omdat ik dan zo laat de slaap vat, lukt het me niet om vroeg op te staan om te doen wat ik moet doen. Ik val soms pas tegen de ochtend in slaap.
. Ik heb pijn in mijn rug, tussen mij schouderbladen, deze pijn gaat weg wanneer ik regelmatig yoga oefeningen doe. Ik heb ook een scoliose en voel soms de pijn ervan in mijn heupen. Yoga helpt daar weer zeer goed voor.
Ik heb pijnlijke gewrichten, knieën, polsen, enkels, vingers, ik voel mijn knieën dagelijks. Ik ondervind dat ik niet zo diep kan ademen en minder goed hoor. Ik heb last van een premenstrueel syndroom en ik voel me dan erg gespannen en humeurig.
. Ik heb al meermalen geprobeerd om te stoppen met roken maar ik ben er nog niet in geslaagd om het vol te houden.
